In de zomer van 2016 was ik samen met Martijn op Bali. Bali is niet meteen mijn favoriete vakantieland (sorry voor iedereen die er helemaal weg van is) maar het was wel de plek waar ik eindelijk de rust vond om na te denken over wat ik wilde.
Ik werkte op dat moment al negen jaar op een accountantskantoor. Ik had daar goede vooruitzichten en er was op papier eigenlijk weinig reden om iets anders te gaan doen. Maar ik miste iets in mijn werk: creativiteit.
En nu denk je misschien: een accountant die creatief wil zijn, is niet per se een heel goede combinatie.
Dat dacht ik zelf trouwens ook. Bij creativiteit dacht ik destijds vooral aan schilderen, tekenen en dat soort dingen. Maar langzaam begon ik te beseffen dat creativiteit voor mij iets anders betekende. Ik wilde dingen maken. En vooral: ik wilde schrijven.
Van accountant naar financeblogger
Schrijven is altijd een grote hobby van me geweest. Stukjes schrijven, verhalen schrijven, dingen uitleggen: ik vond het ontzettend leuk om te doen.
Dus terwijl ik op Bali zat, begon ik na te denken: als ik wil schrijven, waar ga ik dan over schrijven? Wat vind ik interessant genoeg om er steeds opnieuw mee bezig te zijn? En waar weet ik ook daadwerkelijk veel vanaf?
Het antwoord kwam eigenlijk vrij snel: geldzaken.
Niet meteen een onderwerp waar iedereen heel erg warm voor loopt. Ik wel.
Ik vond het ontzettend leuk om over financiën te schrijven en ingewikkelde onderwerpen begrijpelijk te maken. Dus besloot ik daar gewoon te beginnen.
Ik had mijn eigen laptop niet eens meegenomen naar Bali. Ik was tenslotte op vakantie en juist helemaal tot rust gekomen. Volgens mij heb ik daarom mijn eerste artikelen op de laptop van Martijn geschreven. De eerste vijf stonden daar al snel op. Mijn allereerste artikel ging over waarom inzicht in je financiën belangrijk is.
Daarmee was het idee er. Alleen had ik nog geen website.
Met WordPress en YouTube mijn eerste website bouwen
Eenmaal thuis besloot ik die website zelf te maken.
Ik had daar werkelijk geen verstand van. Ik had nog nooit een website gebouwd, maar met WordPress en YouTube ernaast ben ik gewoon begonnen.
En dat ging best wel… Nee, dat ging helemaal niet soepel.
Af en toe was het echt verschrikkelijk en zat ik achter mijn computer te denken: waarom lukt dit nou weer niet? Zeker tien jaar geleden was zelf een website bouwen ook nog een stuk ingewikkelder dan nu.
Maar uiteindelijk stond hij er.
Ik had een naam bedacht: The Happy Financial. Ik had een logo gemaakt. Mijn eerste artikelen waren klaar.
In september 2016 gooide ik mijn website de lucht in en postte mijn eerste blog (waarom is inzicht in je financiën belangrijk?).
Ik weet nog dat ik vooral heel erg blij was toen mijn eerste artikel online stond. Ik vond het ook doodeng. Ik slingerde iets de wereld in wat binnen mijn vakgebied nog niemand op deze manier deed en ik had natuurlijk geen idee hoe mensen daarop zouden reageren.
Maar tegelijkertijd voelde het ook heel goed en eigenlijk heel vertrouwd. Ik dacht vooral: ja, dit is een leuk idee.
Misschien hielp het ook dat ik er helemaal niet zulke hoge verwachtingen van had. The Happy Financial was op dat moment gewoon een hobby. Ik had mezelf geen doelen opgelegd over hoeveel mensen mijn artikelen moesten lezen of wat het me moest opleveren om het een succes te mogen noemen.
Daardoor was de drempel om het gewoon te proberen eigenlijk heel laag. Ik maakte iets wat ik zelf ontzettend leuk vond en zette het online. Wat er daarna mee zou gebeuren, zag ik wel.
Mijn collega’s vonden het vooral heel grappig
Ondertussen werkte ik nog gewoon op het accountantskantoor. En mijn financecollega’s vonden mijn nieuwe project behoorlijk grappig.
Ik werd onder andere uitgelachen om de onderwerpen waarover ik schreef. Volgens hen waren die veel te makkelijk.
“Maar dit snapt iedereen toch?”
“Hier mag je toch wel vanuit gaan dat mensen dit begrijpen?”
Het grappige was dat ik van mijn lezers precies het tegenovergestelde hoorde.
Mensen (en ook ondernemers) kwamen naar me toe en zeiden juist: wat fijn dat iemand dit eindelijk duidelijk opschrijft. Of: ik durfde dit nooit aan mijn boekhouder te vragen.
Dat sterkte mij alleen maar in het idee dat hier wél behoefte aan was.
Ik werd ook uitgelachen omdat ik mijn artikelen op social media deelde. Ik begreep natuurlijk wel dat als ik wilde dat mensen mijn artikelen gingen lezen, ik ze ergens onder de aandacht moest brengen.
Dus maakte ik foto’s voor Instagram, deelde ik persoonlijke dingen en probeerde ik van alles uit.
Tegenwoordig zouden we sommige dingen die ik toen plaatste waarschijnlijk behoorlijk cringe noemen. Dat waren ze ook.
Maar ik vond het fantastisch.
Ik vond het leuk om foto’s te maken. Ik vond het leuk om met Instagram bezig te zijn. Ik vond het leuk om iets van mezelf te laten zien en tegelijkertijd over geld te praten.
Dus bleef ik het doen.
De eerste financeblogger
Wat ik toen deed, was binnen mijn vakgebied echt nieuw. Er waren natuurlijk volop beautybloggers en reisbloggers, maar financebloggers waren er niet.
Ik was de eerste die dit op deze manier ging doen.
En het sloeg aan.
Vrij snel kwamen de eerste merken naar me toe met de vraag of ik ook voor hen artikelen wilde schrijven. Banken, pensioenfondsen en verzekeraars zagen dat ik mensen wist te bereiken die zij zelf moeilijk konden bereiken.
Toen begon bij mij langzaam een ander kwartje te vallen.
Wacht eens even. Hier kan ik geld mee verdienen.
En vanaf dat moment begon The Happy Financial steeds meer te worden dan alleen een blog.
Ik schreef niet alleen artikelen, maar ging ook video’s maken. Ik werd gevraagd om lezingen te geven. Er kwamen steeds meer opdrachten binnen.
Het werd heel snel veel groter.
Mijn driejaarplan duurde negen maanden
Op een gegeven moment maakte ik een Excelbestand waarin ik berekende hoeveel ik met The Happy Financial zou moeten verdienen om er volledig van te kunnen leven.
Want inmiddels wist ik één ding zeker: dit wilde ik fulltime doen.
Volgens mijn Excelbestand moest het haalbaar zijn om binnen drie jaar volledig van The Happy Financial te leven.
Die drie jaar werden uiteindelijk ongeveer negen maanden.
Nog voor de zomer van 2017 zegde ik mijn baan op en werd ik fulltime ondernemer.
Mensen vroegen me destijds regelmatig of ik dat niet ontzettend eng vond.
Maar gek genoeg: nee.
Ik had echt nul angst dat het niet goed zou komen. In mijn hoofd was het heel duidelijk. Ik voelde gewoon dat dit het beste was. Dat dit het ging worden. Dat hier mijn toekomst lag.
Toen ik mijn baan daadwerkelijk opzegde, voelde ik vooral opluchting en bevrijding. Niet de angst die andere mensen blijkbaar verwachtten.
En er zat ook wel een klein beetje zie je wel bij.
Een paar maanden daarvoor werd ik nog uitgelachen om mijn artikelen en mijn social media. Nu kon ik er mijn werk van maken. Het idee waarvan anderen niet zo goed begrepen waarom ik er überhaupt mee bezig was, bleek dus helemaal niet zo’n gek idee te zijn.
Dat voelde vooral heel erg goed.
En ik heb daar geen dag spijt van gehad.
De eerste ondernemersles die ik leerde
Achteraf denk ik dat de periode waarin ik The Happy Financial begon me meteen een van mijn belangrijkste ondernemerslessen heeft geleerd.
Het is namelijk echt niet leuk als mensen je idee uitlachen. Zeker niet als ze recht in je gezicht zeggen dat ze het stom vinden of niet begrijpen waarom je ermee bezig bent.
Maar tegelijkertijd dacht ik destijds ook heel sterk: ik vind dit wél een goed idee. En als jullie dat niet zien, zegt dat meer over jullie dan over mij.
Ik had er ontzettend veel lol in. Ik zag er toekomst in. En ik wilde niet dat iemand anders dat plezier van me afnam.
Dus bleef ik schrijven. Bleef ik foto’s maken. Bleef ik dingen delen waarvan anderen misschien vonden dat ze nergens op sloegen.
Tien jaar later ben ik daar vooral heel blij om.
Ik denk dat je als ondernemer een bepaalde mate van vertrouwen in je eigen ideeën nodig hebt. Natuurlijk hoeft niet ieder idee een succes te worden. Maar als jij ergens echt in gelooft en er toekomst in ziet, moet je jezelf in ieder geval de kans geven om te ontdekken waar het naartoe kan gaan.
Voor mij begon dat in de zomer van 2016 op Bali, met vijf artikelen op de laptop van Martijn.
Negen maanden later had ik mijn baan opgezegd.
En inmiddels zijn we tien jaar verder.
